نسترن رها

بر دل تنهای این زن می وزد

من شبم اما به صبحی بس عزیز

بسته ام دل که به این تن می وزد

پی نوشت:

درباره "مادر زهره" داستانی ننوشتیم ... جز گلایه تنها از مادرش...چرا اینگونه فکر نکنیم که "مادر زهره" می توانستیم ما باشیم.

من مادر زهره زمانی که او دانشگاهی است و شما مادر زهره زمانی که او نوجوان است...چه احساسی داشتیم ... چه همخوانی با او داشتیم... و چه استرس هایی را می بایست از سر بگذرانیم.... و هزار حالت دیگر.