به تنهایی هیچ گاه خو نمی توان گرفت

به فقر.

به تحقیر که تو را می جود

و تف می کند میان عمر. 

به پیری.

و من باور ندارم "بود" شده ام  

                                    با  این همه

و "هست" هیچ گاه ن"بود".