گاه می آیم اینجا و از مطالبی می نویسم که دیگر برای خودم درد نیست ...اما می خواهم شما بزرگان جوان را آگاه سازم... ولی ناگاه می بینم به دامی افتاده ام .... به دامی افتاده ام که مرا شبیه شخصیت پیرمرد کتاب های قدیمی می اندازد ... که از دریچه ای که دو جوان ندانند ... می خواهد نگاه کند و خود را آرامش بخشد.... و من از اینکه چنین به نظر آیم بیزارم.

مثل اینکه از دردهای شما هم نباید بنویسم.... و همان لحظاتی که من بر آنها وقوف دارم و آنها بر من وقوف بنگارم.

بارها گفته ام دیگر از من بسیار زمانی است که گذشته است این ماجراها  .... و چوب خشکیده ای هستم ... بی خاطره.

دختری بیخاطره مانده .... و در حواشی آنچه زندگی بود زیستم...زندگی در حواشی از من کسی ساخته که شبیه انسان های در متن زندگی نیستند.

.... و اکنون حتی از بهانه های ساده خوشبختی محروم.

گویی در این جامعه یا باید جوان باشی  .... یا  مادر یا پدر. غیر این صورت می شوی به تدریج آنچه من هستم ...و تحقیر حاشیه نشینی را بیش از پیش حس کنی .

من از خودم گلایه دارم چرا گاه چنین می نویسم ....مگر من مادر هستم؟ ....چه تجربه ای را اندوخته ام ؟ ....اگر اندوخته ام باید خاطره ای از آن در ذهنم باشد ....اما نیست.

من از خودم گلایه دارم چرا گاه چنین می نوسیم ... مگر من مادر هستم؟ .... اگر هستم پس اولین لبخند نوزادم به سالیان دور کجا گم شده است؟ ....اگر لبخندی دیده ام ... اگر نخستین کلماتش را شنیده ام ....باید خاطره ای از آن در ذهنم باشد ...اما نیست.

من از خودم گلایه دارم چرا گاه چنین می نویسم ... مگر من مادر هستم ؟ .... که گاه از غصه یا شادمانی رفتن و آمدن دوست ها می خوانم .... چه باید بگویم؟ .... باید خاطره ای از دوستی در ذهنم باشد ...اما نیست.

هیچ در ذهنم نیست ...هیچ در ذهنم نیست ... جز اجبار به نگریستن از آن حواشی به زندگی ها .... و خود زنده مانی را سالهاست به تجربه نشسته ام ....شاید از همان کودکی....شاید از همان کودکی....شاید از همان کودکی.

و "دوست" می داند ....گاه می خواهم فریاد بزنم من هنوز جوانم .... من هنوز کودکم .... من هنوز نوجوانم ....اما زنده مانی در حوالی زندگی .... نگریستن از دور به انسان ها که همه بزرگ می نمودند ....مرا متلاشی ساخت.

و حالا ... و حالا .... و حالا....

من در حاشیه ها پیر شدم....و تنهایی چنان مردابی مرا به درون خود کشیده است.

مرده در مرداب کی می تواند بهانه کوچکی برای خوشبختی داشته باشد؟ ...یا پنجره ای که از آن به اازدحام کوچه خوشبخت بنگرد.

و میدانم فقط دوست است که آنچه را به صلاحم هست به انجام می رساند ... و چقدر مایه مسرت است اگر در حاشیه زندگی ماندم ... دوست مرا می نگرد.

ای دوست ...ای بزرگتر ... من تسلیم تو ام.

من تسلیم تو ام ... هر چند نه جوانم ...نه فاضل ...نه مادر.