مدت ها بود که هر چه می سرودم ..آنی نبود که می خواستم....سال ۶۹ بود.

این خط را فعلن فراموش کنید ... بگذارید به چند سال قبلترش باز گردم...در کوچه ما پاسداری زندگی می کرد که به عشق حفظ وطن و آرمان های اش ... ماه ها جنگید .... و عاقبت در شهریور سال ۶۰ در بازی دراز کشته شد...مرد جوان ۲۳ ساله.

سال ها بعد دختری که هیچ گاه او را ندیده بودم ...شاید به خاطر آنکه در انتهای کوچه ما زندگی می کرد ... و ما تصور می کردیم او از سال ۶۰ به آمریکا رفته است و مانده بودیم که دختری قرآن خوان که از دیگران این وصفش را شنیده بودم ُ چرا به آمریکا رفته است....در سال ۶۷ با صدای حرفهای پچ پچ گونه بزرگترها متوجه شدم که کشته شده است....سال ۶۷ بود...و شما بهتر ا زمن حالا می دانید آمریکا چه بوده و سال ۶۷ چه؟

داشتم می گفتم مدتها بود که هر چه می سرودم ...آنی نبود که می خواستم ... و سال ...سال ۶۹ بود.

دوره سازندگی را مزه مزه می کردیم ... که یک شب خوابی عجبیب دیدم ... در کوچه قدیمی بودم ... همه چیز در حال وزیدن بود ... از من در کوچه ... تا اشیایی که می دیدم ... صدای دختر و پسری را شنیدم که می گفتند : چرا از ما شعر نمی گویی؟ ... و بی آنکه ببینمشان ...حس می کردم که هستند .... و صدایی در کوچه پیچید:

" کی شکوفه کردی

                       از انفجار عشق

                                          در فصل های پیاپی پاییزی؟"

از خواب پریدم  و سرودم : 

"عشق حرف اول را زد

عشق حرف آخر را زد

                              هر چند دهان نگشود"

این را تو گفتی و من

پرسیدم:

"کی شکوفه کردی

                       از انفجار عشق

                                          در فصل های پیاپی پاییزی؟"

و این تک پرسشم شد

وقتی "عرفان"

                 در لباس دلقکان سیرک درآمده است!

              +++

اینجا "هیچستان" است.

نان ازدها شد

                 سوزاند هر آنچه بود.

اینجا ساقیان به آینه هاشان پیوسته اند

و ما  تک جام زمانه را

                           چه ناشیانه

                           در این میانه

                           می گردانیم

                          جام حسرت

           +++

اینجا "برگ"ی گفت : "نه!"

                                     غافل بود.

تنفرش که زردی مطلق بود

                               مرگ او بود

                                                 نه مرگ ریشه

         +++

اینجا معشوق گله کرد:

"دل جای هوس شده است."

                                  غافل بود

                                  عشق تکنولوزی زندگی می خواهد

                                  و ما همه امی

                                 مشعوف از زنده مانی

              +++

اینجا علوم دقیقه حاکم است

اما همه فلسفه می بافند!

                           و جمع جبری زنده مانی

                           به انسان می آموزاند:

"عشق را در پرانتز گیرد،

                              و هستی را قابلیت فاکتور بودن بداند."

و عاقبت واکنش زنده مانی ما

نتیجه می دهد!

آری نتیجه می دهد!

                       "در ترازوی آمدن – رفتن

                       هیچ وزنی نداریم."

         +++

اینجا کویر است

                  و سراب

                  دهن کجی آسمان به ما

                 جنگل را کویر ساختیم

و تو

گیاه کویری

ایستاده بر خاک و آسمان در ریشه

                     بگذار طوافت کنم.